بابابزرگم همیشه دعا میکرد که خدا یا بلاهای که به فکرمون نمیرسه به سر ما نیار حالا میفهم که اون چی میگفت + نوشته شده در شنبه دوم بهمن ۱۳۹۵ساعت 22:25 توسط rural |

الهی ... در انتظاررحمتت نشسته ام بدهی کریمی ... ندهی حکیمی ... بخوانی شاکرم... برانی صابرم... الهی ... احوالم چنان است که میدانی + نوشته شده در دوشنبه چهارم بهمن ۱۳۹۵ساعت 21:50 توسط rural |

هرچه بیشتر خود را شاد کنیم ازردن دیگران را بیشتر از یاد می بریم نیچه + نوشته شده در پنجشنبه هفتم بهمن ۱۳۹۵ساعت 18:21&nbsp توسط rural |

وقتی سکوت هست انگار تمام صدای موجود تو سرت مثل صدای جیرجیرگ خارج میشن بعد مدتی سبک میشی صدای قلبتو میشنوی این صدای قلب از علاقه به دیگری نیست و هم اینکه از ترس وجدان و غیره نیست ، ناخداگاه اولین صدا بعد از ارامش مغز اینه، بعد از اون صداهای اطرافو میشنوی تازه متوجه میشی که لازمه ادم خلوت کنه گاها اگ

بعضی وقتا تو زندگی باید بایستی و ببینی خدا میخواد باهات چیکار کنه نه اعتراض کن نه حرفی بزن فقط صبر کن + نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۵ساعت 14:26 توسط rural |

سختی ها... انسان را سرسخت تر میکند... میخهای رو دیوار محکمتر می ایستند تا ضربه های محکمتر را تحمل کند. + نوشته شده در دوشنبه دوم اسفند ۱۳۹۵ساعت 20:34 توسط rural |

این نظر منه تو دنیای مجازی هر کسی هر چه دوست داره مطلب مینویسه و هر کسی برای خودش برداشتی از اون مطلب میکنه که باعث یک سری مشکلات میشه ،شاید نویسنده منظور یا مخاطب خاصی در نظر نداشته باشه ولی بعضی اونو از انه خود میدانند برای همینه سوء تفاهم زیاد پیش پیاد و برعکس ان وقتی تو دنیای واقع

ی پیامی به دستم رسید به شرح ذیل نسبت به پدر ومادر خود فرمانبردار باش زیرا مرد تا پدر ومادرش زنده اند مانند شیری است که اسوده در بیشه غنوده واز هیچ کس بیم ندارد. اینو قبول دار اما نقل از کورش بزرگ است با چه استنادی نمیدونم

هم خودم و هم وب نیاز به باز سازی داریم مدتی نامعلوم نمیتونم بیام ،اگر عمری باقی بود بر میگردم

زندگی باور میخواهد ان هم از جنس امید که اگر سختی راه به تو سیلی زده یک امید از ته قلب به تو بگوید که هنوز خدا هست

گفتم خدایا چرا وقتی شادم همه با من میخندند اما وقتی غمگینم هیچکس بامن نمیگرید؟؟؟ گفت: شادی برای یافتن دوست وغم را برای انتخاب بهترین دوست افریدم

سلام از صبح هوا ابریه منم کاری نداشتم مشغول مطالعه کتاب امپراطوری کورش به نویسندگی موسی نثر همدانی بودم که صدای پرنده ها توجه منو جلب کرده از دفترم بیرونو نگاه کرده باغ و زمینهای اطراف هرچند سبز ولی عادی بود چشم افتاد به سیم برق مسیر جاده دیدم تعداد زیادی پرنده به بزرگی یا کریم نشسته اند و صدا از او...

میگن دلتنگی... قشنگ ترین... هدیه عشقه... حالا من بااین ... هدیه ی قشنگ تو... چیکار کنم

امروز چقدر جاده دلم لغزنده است چقدر ابر چشمانم بارانی است چقدر هوای بی او بودن برایم نفسگیر است چقدر من او را کم دارم .................................شش سال

سلام ستاره من یادت میاد دران شب بارانی در مسیر جاده کوهستانی پوشیده ازجنگل قبل از اون لحظه شوم چه عهدی بستیم هنوز سر عهدم هستم اما تو...

در باران همه تندتر راه میروند تنها منم که ایستاده ام وبا چشمهای دلم که به او فکر میکنم به پرنده ای که سهم بود

دوباره ساعت صفر وغزل غزل باران شروع غم زده ی 6جاده های بی پایان دوباره وصل و فراق وقرارعاشقی❤و تمام خاطره هایی که میشود اکران

انکه ویران شده از بار،مرا میفهمد انکه تنها شده بسیارمرا میفهمد چه بگویم که چنان از و فرو ریخته ام که فقط ریزش اوار مرا میفهمد

ای اشک،اهسته بریز که غم زیاد است ای شمع اهسته بسوز که شب دراز است امروز کسی محرم اسرار کسی نیست ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست اخر همه قصه ها تنهایست

تامقصد عشقاق رهی دور درازاست یک منزل از ان بادیه عشق مجاز است درعشق اگر بادیه ای چند کنی طی بینی که در این ره چه نشیب و چه فراز است